Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τα πίτμπουλ και τα παιδιά, σύμφωνα με μια εκπαιδεύτρια σκύλων

Το τραγικό περιστατικό στη Ζάκυνθο, όπου ένα παιδί δύο ετών έχασε τη ζωή του μετά από επίθεση σκύλου, άνοιξε ξανά έναν περίπλοκο αλλά αναγκαίο διάλογο για το τι σημαίνει πραγματικά φιλοζωία και ποια ευθύνη έχουμε απέναντι στα ζώα - και φυσικά τα παιδιά μας εφόσον συνυπάρχουμε όλοι μαζί σε ένα σπίτι.

Μία επαγγελματίας εκπαιδεύτρια, με εμπειρία πολλών ετών, η Δήμητρα Βατού, μας εξηγεί όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε όσοι φιλοξενούμε ζώα στην κατοικία μας. Επίσης, απαντά σε όσους «δαιμονοποιούν» τα σκυλιά μετά από τέτοιες ανείπωτες τραγωδίες και παράλληλα αποσαφηνίζει παρανοήσεις.

Αρχικά, επισημαίνει ότι η φιλοξενία ενός ζώου στην κατοικία μας, όταν αυτό είναι δεμένο με αλυσίδα, ακόμη κι αν του παρέχεται φαγητό, αποτελεί ξεκάθαρη μορφή κακοποίησης. «Δεν είναι φιλοζωία να λέμε ότι “σώσαμε” έναν σκύλο και να τον έχουμε δεμένο σε συνθήκες που καταστρέφουν την ψυχολογία του», τονίζει. Σύμφωνα με την ίδια, η ευζωία απαιτεί μηδενική ψυχική και σωματική κακοποίηση, σωστή φροντίδα και περιβάλλον που επιτρέπει στο ζώο να αναπτύξει ισορροπημένη συμπεριφορά.

Συνεχίζοντας, αναφέρεται στην άλλη πλευρά του νομίσματος: «Συνήθως, όπως ξέρετε κι εσείς, πάντα μια κακή είδηση είναι είδηση -η καλή συνήθως δεν είναι. Εγώ θέλω να σας πω ότι στα 27 χρόνια που είμαι επαγγελματίας εκπαιδευτής σκύλων, έχω ακούσει άπειρες ιστορίες με σκύλους από πελάτες και φίλους, οι οποίες δεν προβάλλονται πουθενά. Σκυλιά που έχουν σώσει σπίτια, που έχουν σώσει παιδάκια από πνιγμό, που έχουν ειδοποιήσει γονείς για κάτι μη φυσιολογικό. Απίστευτες, συγκινητικές ιστορίες, οι οποίες δεν γίνονται είδηση. Δεν παίρνει κανείς την καλή είδηση να τη μεταφέρει κάπου αλλού. Δυστυχώς είναι άσχημο και για εμάς να καλούμαστε να αιτιολογήσουμε συμπεριφορές οι οποίες έτσι κι αλλιώς αιτιολογούνται».

Η επιθετικότητα δεν είναι θέμα ράτσας αλλά διαβίωσης

Η ειδικός απορρίπτει τη «δαιμονοποίηση» συγκεκριμένων φυλών, όπως πίτμπουλ ή ροτβάιλερ. «Η επιθετικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό της φυλής αλλά αποτέλεσμα του τρόπου ζωής. Ένα ζώο που ζει απομονωμένο, φοβισμένο και δεμένο, δεν μπορεί να είναι ισορροπημένο». Όπως λέει, «δηλαδή "δαιμονοποιούνται" κάποιες συγκεκριμένες φυλές: "το κακό το πίτμπουλ που έφαγε", ή "το κακό το ροτβάιλερ που επιτέθηκε"».

Υπογραμμίζει πως η σωστή εκτροφή, κοινωνικοποίηση και εκπαίδευση από νωρίς μπορούν να κάνουν κάθε σκύλο - ανεξαρτήτως φυλής - κατάλληλο για οικογενειακό περιβάλλον. 

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά για το σοκαριστικό συμβάν στη Ζάκυνθο, το συγκεκριμένο ζώο είχε περισυλλεγεί από κυνηγούς που το είχαν εγκαταλείψει. Χωρίς γνωστό ιστορικό και χωρίς σωστή φροντίδα μετά, οδηγήθηκε σε μια νέα, εξίσου επιβαρυντική καθημερινότητα.

Η κα Βατού σημειώνει ότι το σκυλί δεν ήταν μόνο θύτης αλλά μπορεί να θεωρηθεί και ως θύμα. Εξηγεί ότι - τουλάχιστον σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στα σχετικά ρεπορτάζ- ζούσε αλυσοδεμένο, πιθανόν χωρίς ιατρική φροντίδα, χωρίς εκπαίδευση και ενδεχομένως και χωρίς επαρκή επίβλεψη. Αναφέρει πως αυτή η πρακτική -αν φυσικά συνέβαινε αυτό- να μένει δηλαδή το ζώο δεμένο σχεδόν μόνιμα στην αυλή του σπιτιού, δεν είναι μόνο λάθος: είναι και ποινικά κολάσιμο.

«Γνωρίζετε πως αν γίνει μια καταγγελία, αν η αστυνομία δει αλυσοδεμένο ζώο, το θεωρεί κακοποιημένο και το αφαιρεί;», τονίζει. Η λανθασμένη αντίληψη ότι «ένα πιάτο φαΐ αρκεί» είναι, όπως λέει, η ρίζα πολλών προβλημάτων.

Μιλώντας για τη φιλοζωία, εξηγεί: «Δεν είναι το πώς το νομίζουμε εμείς αλλά έχει μια αντικειμενικότητα. Η φιλοζωία σημαίνει ευζωία σκύλων, ζώων γενικότερα, χωρίς κανένα σημείο κακοποίησης ή ψυχικής ή σωματικής. Έναν σκύλο λοιπόν ο οποίος είναι δεμένος και γυρίζει γύρω-γύρω από τον εαυτό του, φανταστείτε ότι και άνθρωπος να ήταν θα είχε τραυματιστεί την ψυχική του υγεία».

Προειδοποιητικά σημάδια που οι άνθρωποι συχνά αγνοούν

Σε σχετική ερώτηση, η έμπειρη εκπαιδεύτρια, απαντά πως όντως υπάρχουν ενδείξεις ότι ένα ζώο δεν περνά καλά. Αυτές είναι:

• ο φόβος
• η νευρικότητα
• η υπερδιέγερση
• η έντονη συμπεριφορά από απομόνωση
• ο περιορισμός σε αλυσίδα.

Όταν δεν ξέρουμε να τα αναγνωρίσουμε αυτά τα «σημάδια» ή τα αγνοούμε, τότε μοιραία η κατάσταση επιδεινώνεται. Η εκπαιδεύτρια επισημαίνει μια τραγική αλήθεια: «Αν αγαπάς τα ζώα, δεν αφήνεις ποτέ ένα δίχρονο παιδί να πλησιάσει ένα σκυλί που δεν ξέρεις. Πόσο μάλλον ένα αλυσοδεμένο και περισυλλεγμένο». Μάλιστα, τονίζει μια (αυτονόητη) ερώτηση που συχνά πυκνά έκαναν οι άνθρωποι (κυρίως παλαιότερων γενεών): «Μπορώ να το χαϊδέψω;».

Κλείνοντας, η κα Βατού αναδεικνύει μια πικρή αλήθεια: αν υπήρχε γνώση, κατάλληλες συνθήκες και έγκαιρη επέμβαση των αρχών, το παιδί θα ήταν σήμερα ζωντανό και το ζώο ισορροπημένο.

* Η Δήμητρα Βατού είναι επαγγελματίας εκπαιδεύτρια σκύλων, εκτροφέας Rottweiler, Dog de Bordeaux και Dachshund, καθώς και διεθνής κριτής σκύλων της F.C.I. Είναι απόφοιτος του British Institute of Professional Dog Trainers, England.
** Τις φωτογραφίες παραχώρησε η Δ. Βατού στο flash.gr για τις ανάγκες του άρθρου